Olga

Ze was amper drie jaar ouder dan ik, maar wat ervaring betreft leek het bijna een mensenleven. Allebei begin twintig en toch geen gelijken door een gevoelsmatige generatiekloof. Tenminste, zo zag ik het. Wellicht was ze te hoog gegrepen, maar ik ging volledig voor haar.

De avond dat ik haar leerde kennen, regende het en doorweekt dwaalde ik door onbekende straten. Achteraf gezien misschien niet verstandig om in een vreemde stad af te wijken van de aangegeven route, al was ik, bij het verlaten van de laatste kroeg, niet meer zo scherp. Mobiele telefoon nog in mijn binnenzak, dus ik hoopte maar dat mijn achtergebleven vrienden de jas herkenden en van de barkruk zouden plukken. Op goed geluk liep ik een steegje in. Achter het vierde raam aan de rechterkant zat een blond meisje en de knipperende lampjes weerkaatsten op de gladde stof van haar lingerie. Ze lachte naar me en gebaarde naar de deur. Haar stralende engelengezicht won het van mijn twijfel en twee minuten later zat ik naast haar op bed. ‘Ha lekker ding, ik heet Olga. En jij?’ Het geld dat ik vond in mijn broekzak was genoeg voor een nacht. We praatten tot het weer licht werd en al drong ze enkele keren aan, verder wilde ik niet gaan. Met een zoen namen we afscheid en ik ging op zoek naar mijn vrienden. Al snel vond ik het hotel en na wat opgeluchte kreten en een stevig ontbijt, pakten we de trein terug naar Borne. Olga verdween echter niet meer uit mijn gedachten.

Sindsdien ging ik een paar keer per week naar de hoofdstad, waar ik Olga telkens voor een hele dag afkocht. We groeiden steeds dichter naar elkaar toe en hadden het vaak over samenwonen. Tot ik onverwacht mijn baan kwijtraakte en haar niet meer kon betalen. De laatste keer dat ik haar zag, trof ik haar bovenop een oude dikzak aan. ‘Ohh Arie, ik hou van je,’ schreeuwde ze. En Arie stopte haar grijnzend nog een honderdje toe.

* Dit verhaal is ingestuurd voor de OSMS-schrijfwedstrijd ‘Mijn eerste liefde’ van Marjon Sarneel.